'Oemar ibn al-Khattaab had twee zwarte strepen op zijn gezicht vanwege het huilen.

Toen Thaabit al-Boenaanie een oogaandoening kreeg, zei de dokter tegen hem: 'Als je mij één ding belooft, zal jouw oog genezen.' Thaabit vroeg: 'Wat dan?' De dokter antwoordde: 'Dat je niet huilt.' Daarop zei Thaabit: 'Wat is het nut van een oog dat niet huilt?'

Wanneer 'Ataa- as-Saliemie de kleine rituele wassing beëindigde, begon hij te trillen en hevig te huilen. Op een dag werd hij hierop aangesproken, waarop hij zei: 'Voorwaar, ik begeef me naar een ontzaglijke zaak! Voorwaar, ik wil gaan staan tegenover Allah!'

Al-Foedayl ibn 'Iyaad was gewend geraakt aan het huilen, zozeer dat het weleens voorkwam dat hij huilde in zijn slaap waarbij de mensen in huis hem hoorden.